Zaterdag 6-6-09

Meine Zweifel waren Ihr Geld nicht wert
Sie ergaben sich stumm
Du bist alles was mein Herz begehrt
Es schlxe4gt pausenlos um sich herum

Alles an mir will zu dir
Mein kxfchler Kopf xf6ffnet Txfcr und Tor
Weit xfcber beide Ohren
Lxe4sst Blut in meinen Adern gefrier’n

Alsob mein Bauch sich im Rodeln xfcbt
Scheixdfe, bin ich verliebt
Hab jetzt schon viel zo viel zo verlieren

Elke zaterdagochtend beweeg ik me zo goed en kwaad als mijn onuitgeslapen onderstel me toestaat richting de bushalte. Elke week dezelfde bus om dezelfde tijd. Behalve ikzelf is er in mijn sorry excuse for a dorpje nog xe9xe9n persoon die er ook altijd op de bus staat te wachten. Ik steek een sigaretje op en zijg verwachtingsvol neer in het hokje.

Een zwarte Saab rijdt voor. Eruit stapt ze. Altijd ziet ze er hetzelfde uit. Mijn hart slaat pausenlos um sich herum. Haar witblonde haar in een staartje (zwart elastiekding met stof eromheen), twee grote zwartepieten-oorbellen in haar oren, goed geaccentueerde ogen (enorm, blauw, wimpers tot in de hemel), twintig jaar ofzo, strakke zwarte broek met Britney Spears-kontje en een zwarte leren jas.

Elke week weer verwonder ik me tussen tien over negen en tien voor half tien om zulke esthetische schoonheid in een anders zo saai en CU-achtig dorpje. Ze steekt een sigaretje op, en gaat op een voortuinmuurtje zitten. Sluiks kijk ik telkens naar haar gestalte, verwonder ik me over haar nagenoeg perfecte vormen, wil ik haar om haar naam vragen, haar nummer, een nummertje.

Ze loopt de bus in – die kont… Het doet mijn ballen kriebelen. In de bus staar ik naar haar achterhoofd, en bedenk ik onzedelijke dingen. Maar ook zie ik mezelf op vakantie, Ristorante etend op een brug, starend in die goddelijke kijkers van d’r, gemoedelijk voetjevrijend…

Ze moet er altijd uit op de stadsring. Zo ook dit keer. Ik neem aan dat ze hier ergens werkt, een kledingwinkel ofzo. Ik zal het wel nooit weten.

De bus rijdt door.